Report: Wij vs Zij ‘Breaking News

Onder leiding van een prikkelend-leuke Bahram Sadeghi kwam op 4 oktober bij Pakhuis de Zwijger een diverse groep mensen bijeen. Wat gaat er mis in de journalistiek en hoe wordt toch de dialoog gevoerd?

© Rojin Teymouri

© Rojin Teymouri

In de eerste ronde discussieerden Enis Odaci, Laïla Abid en Matthea Westerduin over polariserende berichtgeving. De laatste trok confronterende parallellen tussen de (vooroorlogse) antisemitische discourse over joden en het huidige ‘islamdebat’. Westerduin problematiseert in het bijzonder de racialisering van ‘moslims’, waardoor ze nooit volwaardig onderdeel kunnen worden van Nederland.

Abid toonde de voorpagina van de Volkskrant (‘Is Schiphol nog veilig?’) als omschrijving van hoe de journalistiek ‘de andere Nederlander’ ziet: als bedreiging. Ook in een kop met ‘ramadan-criminaliteit’ (wat dat dan ook moge zijn) is het uitgangspunt: vreemde mensen die overlast veroorzaken.

© Rojin Teymouri

© Rojin Teymouri

Odaci hekelt vervolgens een NOS-item over de coup in Turkije: ‘wat zegt betrokkenheid Turkse Nederlanders bij coup over integratie’. Integratie is volgens de definitie die hij aanhaalt: ‘een meerderheid die ruimte maakt voor minderheden, terwijl er hier een normen en waarden verhaal wordt bedoeld.’ Het is volgens Odaci één grote soep geworden van verschillende debatten over de islam, normen, waarden, integratie, immigratie en vluchtelingen. ‘Met Wilders als koning van de mix’, voegt hij toe. Daarop reageert Sadeghi : ‘Geloven jullie in dialoog?’

‘Jazeker, maar het moet gelijkwaardig en oprecht zijn’, antwoordt Abid.

‘Leidt kennis tot meer begrip?’, vervolgt Sadeghi.

‘Dat is een aanname. Voor dialoog is de ontmoeting belangrijker’, vindt Odaci.

© Rojin Teymouri

In de tweede ronde vertellen vertegenwoordigers van Stichting Su-Shi (Anne Dijk, Arjen Buitelaar), The Hague Peace Projects  (Bedel Bayrak, Tayfun Balçik) en Stichting Argan (Hasna Elbaamrani) over de do’s en don’ts bij dialoog.

Bij HPP vetrekt men vaak vanuit persoonlijke verhalen om het gesprek aan te vangen. Een wisselwerking tussen individuen uit verschillende groepen, waar de pijnpunten niet onbenoemd worden gelaten. Vervolgens een open dialoog rond de vraag: wat is volgens jou het probleem?

Concrete don’ts van HPP:
-nooit quasi-provocerend ‘waar ligt Koerdistan eigenlijk’? vragen..
– politiek correct zeggen ‘Turken en Koerden zijn broeders’, om vervolgens niet meer te praten over geschillen
– paternalistisch aan Turken vertellen dat ze zich moeten focussen op Nederland, terwijl bijna heel Nederland wel zeggenschap lijkt te hebben over Turken of Turkije

Bij Su-Shi is de methode niet direct via de pijnpunten, maar eerst met geduld werken aan ontmoeting, kennismaking en verbinding. Daarbij wordt de nadruk gelegd op het verschil tussen dialoog en debat. Dat zijn toch twee andere dingen. De Su-Shi don’ts:

– Geen excommunicatie van mensen middels taqfirs

Stichting Argan’s rol, en dat wordt ook duidelijk uit het feit dat de ‘eerste Turks-Koerdische bijeenkomst’ in oktober 2015 daar heeft plaatsgevonden in Amsterdam Nieuw-West, is een platform te willen zijn voor alle geluiden die onderdeel zijn van de Nederlandse samenleving. Daarmee neemt Stichting Argan in de publieke sfeer een centrale rol om het debat of dialoog mogelijk te maken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s