Posts

‘Zeg maar niet dat je sjiitisch bent’

Op de warmste 19 april die ooit is gemeten in Nederland, bevolken grote groepen mensen de terrassen van Utrecht. Ook in de buurt van Theater Kikker, waar de paneldiscussie ‘Muslims Represent!’ zal plaatsvinden.

Bezoekers druppelen langzaam naar binnen, waar ze worden verwelkomd door meevoerende klanken uit de rietfluit van Cengiz Arslanpay. De host van vanavond is Nawal Mustafa. Zij valt gelijk met de deur in huis: ‘we gaan het vandaag over racisme hebben’. Vier sprekers zijn uitgenodigd. Maar eerst een korte inleiding van Dr. Margreet van Es, religiewetenschapper aan de Universiteit Utrecht, die het debat heeft georganiseerd i.s.m. The Hague Peace Projects.

 

Inleiding

Van Es benadrukt dat islamofobie een verzamelterm is voor, ze somt op, een onbestemd gevoel van wantrouwen specifiek gericht tegen moslims, stereotiepe beeldvorming, discriminatie, haatretoriek en expliciet geweld tegen moslims of mensen die voor moslims worden aangezien.

Hoewel ze erkent dat islamofobie een lastige term kan zijn, gaat het vandaag daar niet over. Het onderwerp is: Hoe verzet je je tegen islamofobie? En welke rol speelt diversiteit onder moslims daarbij?

Ook introduceert ze de term intersectionaliteit, wat er op neerkomt dat niemand slechts één identiteit heeft. In de wirwar van verschillende identiteiten en complexe maatschappelijke verhoudingen voeren mensen vaak verschillende battles tegelijk.

Van Es legt uit wat intersectionaliteit betekent aan de hand van haar eigen situatie. Als witte bekeerde moslima wordt zij soms door andere moslims onterecht op een voetstuk geplaatst. Aan de andere kant wekt de combinatie ‘wit’ en ‘moslim’ een specifieke vorm van agressie op bij mensen die toch al sterk gekant zijn tegen moslims en hun religie.

 

Eerste spreker

Halil Ibrahim Karaaslan (docent en secretaris bij het Contactorgaan Moslims en Overheid) begint door voorop te stellen dat het CMO niet alle moslims vertegenwoordigt, maar alleen de koepelorganisaties die zich hebben aangesloten, zoals Diyanet, Milli Görüs, de Süleymanci-groep en nog zeven andere koepels. Islamofobie vindt hij een lastige term. Met alle gewelddadige berichtgeving over moslims snapt hij wel dat mensen angstig kunnen zijn. ‘En met zo’n term is het dan moeilijk om legitieme punten aan te kaarten.’

Als vader is hij radicaler geworden in de betrokkenheid die hij voelt met de strijd tegen islamofobie. ‘Ik heb Turkse roots, maar mijn toekomst ligt hier in Nederland. Na 9/11 werd steeds gezegd dat onze cultuur en religie niet samengaan met Nederland. Ik wil dat mijn kinderen niet in dezelfde sfeer opgroeien, en laten zien dat het wel samengaat.’

Hij stelt drie dingen voor: Eén: Het terugkapen van termen als jihad.  De ‘jihad tegen de nefs’ (strijd tegen het ego) is de belangrijkste jihad die een individuele moslim kan voeren, aldus Halil. Twee: meer empathie in de gesprekken tussen moslims en niet-moslims. En drie: de mogelijkheden creëren dat moslimjongeren zich meer kunnen profileren in de Nederlandse maatschappij.

 

Ibtisam Abaaziz

De volgende spreker, Ibtissam Abaaziz (socioloog en projectleider bij Meld Islamofobie), start met een anekdote over een gebeurtenis van drie jaar geleden in Rotterdam-Zuid. ‘Het is 11 uur in de ochtend, een moslima stapt de tram binnen met haar kinderen. Op het moment dat ze zich wil zich verplaatsen, knijpt een man in haar bil en zegt: “Kijk wat ze onder die hoofddoek heeft verstopt.” Omstanders zeggen en doen helemaal niks. De enige die er wat van zegt is haar eigen vijfjarige zoon: “Blijf van mijn mama af.” Ze doet aangifte bij de politie, maar krijgt te horen dat ze van een mug een olifant maakt en dat ze het maar als een compliment moet beschouwen. De volgende dag gaat ze opnieuw met haar man. Haar aangifte wordt weer niet opgenomen. Ze geeft niet op en raadpleegt Meld Islamofobie. Alleen hierdoor raakt deze zaak bekend.’

Meld Islamofobie is drie jaar geleden, na de aanslag bij Charlie Hebdo, ontstaan. Het doel is om islamofobie in kaart te brengen aan de hand van data en patronen. Ibtissam: ‘Uit onze cijfers blijkt bijvoorbeeld dat vooral vrouwen slachtoffer worden van islamofobie en dat de daders vooral witte mannen zijn.’ Volgens haar kunnen zulke dingen gebeuren omdat islamofobie wordt gelegitimeerd door het politieke klimaat. Verder zegt Ibtissam dat moslimvrouwen een meervoudige strijd voeren: tegen islamofobie, maar ook tegen seksisme in de samenleving in het algemeen en tegen seksisme binnen islamitische gemeenschappen. ‘Onze strijd tegen islamofobie in de maatschappij is pas geloofwaardig als we ook intern de strijd voeren tegen racisme, homofobie en seksisme.’

 

Maame Hammond 

Maame Hammond (orthopedagoog, werkzaam binnen de hulpverlening en het onderwijs) wil hokjes doorbreken door eerst meerdere aan te vinken. Ze spreekt normaliter niet veel over haar geloofsovertuigingen, maar in haar toespraak vertelt ze over de momenten die indruk op haar hebben gemaakt of anderszins zijn blijven hangen. Zo zegt Maame tijdens de verkiezingen in 2017 geraakt te zijn door het verkiezingsprogramma van de PVV. In het verkiezingsprogramma werd gepleit om Nederland op verschillende manieren te “de-islamiseren”. Ze moest aan haar moeder denken, waarvan Maame dacht dat zij weer aan haar dochter moest denken die bekeerd is tot de islam. Daarnaast spreekt zij over de kinderen en jongeren met wie zij werkt en hoe het voor hun is om in dit klimaat op te groeien.

Binnen de hulpverlening heeft Maame enkele ervaringen gehad waarbij onbekendheid met de islam tot vervelende situaties heeft geleid voor iemand die zij begeleidde. Ondanks het feit dat Maame zich voorheen liet raken door negatieve berichtgeving, kiest zij er nu voor om dat niet meer te doen. Daarnaast stelt ze: ‘Mensen die bij voorbaat niet willen luisteren, daar hoef ik niet mee in gesprek. Ik wil gewoon mijn leven leiden. De gesprekken met mensen die oprecht interesse tonen zijn veel leuker!’

 

Fatma Bulaz

De laatste spreker is Fatma Bulaz, organizer bij de vakbeweging. Over islamofobie is ze helder: ‘Zoals de term homofobie niet wordt geproblematiseerd en het evident is dat het om homohaat gaat, is islamofobie voor mij gewoon moslimhaat.’ Ze pleit voor solidariteit met de slachtoffers en vertelt over haar moeder. Een zichtbare moslima die twee keer is bespuugd door witte mensen. Verder stelt Fatma patriarchale structuren binnen islamitische gemeenschappen aan de kaak. Ze voelt zich als vrouw in moskeeën vaak in haar waardigheid aangetast vanwege de kleine ruimtes die aan vrouwen beschikbaar worden gesteld.

Ook benoemt Fatma haar sjiitische achtergrond. Haar ouders zeiden vaak: ‘zeg maar niet dat je sjiitisch bent’. Op school werd ze door Turkse en Marokkaanse leerlingen aleviet genoemd, omdat ze sjiieten niet kenden. Er werden vooroordelen naar haar hoofd geslingerd: ‘jullie bidden toch tot Ali, Ali is toch jullie profeet?’ Een vriendin die openlijk alevitisch was, werd uitgescholden en voor ‘nepmoslim’ uitgemaakt. Altijd had Fatma het gevoel dat ze zich moest bewijzen tegenover soennitische moslims, en uitleggen dat sjiieten ook moslims zijn. ‘Nu heb ik dat losgelaten. Ik hoef mezelf niet te bewijzen.’

 

Paneldiscussie 

De moderator Nawal heeft iets opgemerkt: ‘Alleen Fatma benoemde tot welke stroming zij binnen de islam behoorde. De rest heeft dat niet gedaan. Ik heb dan de aanname dat jullie tot de soennitische meerderheid behoren. Klopt dat?’

‘Niet per se’, zegt Hammond, ‘Ik zie mezelf als moslim. Mijn pad heeft geleid tot de soennitische islam, maar ik wil me niet in zo’n hokje stoppen.’ Ibtissam: ‘In mijn persoonlijke beleving doet dat er niet zo toe. De diversiteit is voor mij een vanzelfsprekendheid.’

Halil: ‘Ik kenmerk mezelf als moslim. We zijn geen homogene groep. Dat is een feit. Ik irriteer me wel aan de intolerantie binnen de gemeenschap. Juist in een land waar we al een minderheid zijn, zouden we meer naar elkaar toe moeten groeien.’

Nawal: ‘Ja, maar jullie hoeven die keuze ook niet te maken. Fatma heeft die keuze niet. Zij moest haar identiteit verbergen. Het is ook een privilege dat jullie hebben als soenniet. Dan vind ik het makkelijk om te zeggen, nee, ik ben moslim. Ik verdeel niet. Dat doen jullie ook niet. Maar toch staan jullie in de machtsposities binnen de islam toch op een positie waar Fatma niet staat.’

Dat vindt Ibtissam een eyeopener en bedankt Nawal voor dit inzicht. Maar in haar eigen onderzoek naar de religieuze beleving onder oudere en jongere Marokkanen ziet ze toch dat hokjesdenken ‘een Nederlands product’ is. Halil is het daar niet mee eens: ‘Nou, Turken zijn ook hokjesdenkers. Turken zien zichzelf toch als net iets beter. En probeer maar eens thuis te komen met een donker persoon. Daar zit nog een enorme kloof.’

Ibtissam antwoordt dat bij Marokkanen de nationale identiteit veel minder een factor van betekenis is. Ze haalt haar eigen onderzoek naar voren, waaruit blijkt dat de islambeleving van jongeren veel meer is gecategoriseerd in termen van ‘salafisme’, ‘spirituele moslim’, enzovoorts.

Bij de tweede ronde wil Nawal dieper ingaan op seksisme. Hoe kaart je dat op een constructieve wijze aan, en wat voor rol hebben mannen daarbij?

Fatma Bulaz: ‘Niet zoals Shirin Musa dat doet. Leefbaar Rotterdam gebruikt haar als stok om moslims in het algemeen een zwieper te geven. Dan streef je dus je doel voorbij.’

Ibtissam: ‘Het moet met bewustwording beginnen.’

Nawal: ‘Is verbinding dan toch the way?

Ibtissam: ‘Verbinding is te beperkend. Want dan reduceer je racisme & islamofobie tot een individueel probleem en ervaringen, en als je dan maar lang genoeg verbindt, dan komt het wel goed. Nee, zo legitimeer je alle racistische incidenten, en kunnen mensen ermee wegkomen.’

Nawal: ‘Maar dan geldt dat dan toch ook voor seksisme intern, toch?

Ibtissam: Ja, patriarchale systemen kaarten we ook aan. En bewustwording kan ook heel confronterend zijn. De grote uitdaging vind ik wel hoe we seksisme kunnen aankaarten, zonder dat dit misbruikt wordt voor islamofobie?

Nawal kijkt naar Halil: ‘Wat is jouw rol als moslimman?’

Halil: ‘Mannen in dominante posities moeten zeggen dat het anders moet. En dat gebeurt dus niet. Wat gebeurt er nu? In de Turkse gemeenschap wordt bijvoorbeeld gezegd dat het gebedshuis van een vrouw haar huis is. En dat leidt vanaf het begin tot een scheefgroei. Ik wil dat mijn dochter de islam ook kan beleven zoals ik dat beleef.’

Nawal: ‘Nu, ga ik je even voor het blok zetten: hoe heb jij de afgelopen jaar benut om dit te veranderen in je eigen moskeegemeenschap?

Halil: Dat is een dooddoener. In de Islam heb je drie principes: weerspreken met je hand, met je mond en met je hart. Ik voldoe aan alle drie. En als je iemand meehebt, dan is een constructievere houding om te zeggen wat kunnen we samen doen. Ik probeer als we lezingen organiseren dat het altijd voor man, vrouw en in de Nederlandse taal is. Het werkt niet als je een strategie gaat opleggen, stel dat iemand zich inzet tegen islamofobie, maar niet tegen seksisme, is dat dan erg?’

Nawal schakelt over naar racisme van moslims tegen zwarte mensen. ‘Heel vaak wordt in gesprekken Bilal erbij gehaald, een van de eerste zwarte moslims uit de tijd van de profeet, om te zeggen dat de islam niet racistisch is. Maar dat is zo nietszeggend. Bilal is niet voldoende.’

Maame beaamt dat. ‘Het is niet voldoende om te zeggen dat racisme niet is toegestaan in de islam. Dit zou zichtbaar en hoorbaar moeten zijn in het handelen en spreken van individuele moslims en verschillende moslimgemeenschappen’.

Wellicht horen we daar meer over bij een volgende Muslims Represent!

 

Geschreven door Tayfun Balcik

Report: Armenian-Kurdish-Turkish Dialogue part 1/3

INTRODUCTION
The Caux Forum of Initiatives of Change (IOC) is an international event in which peacemakers, human rights activists, civil servants, academics, journalists and students from all over the world gather to discuss about peaceful solutions for violent conflicts, economic inequality and human security.

Last year, in july 2016, The Hague Peace Projects (HPP) was represented by the project coordinators Bedel Bayrak, Tayfun Balcik and workgroup member Fatma Bulaz, they were involved in a lot of discussions that the forum provided for. This ranged from the relationship between white and black Americans in the United States, to Israeli-Arab dialogue, counter-terrorism and many other subjects that concern the global human security.

One of the pillars of the IOC Caux Forum is called ‘healing memory’. HPP has, with its own Armenian-Kurdish-Turkish workgroup, a special interest in the international dialogue taking place at Caux under this pillar. More specifically, the dialogue identifies the acknowledgment of the Armenian genocide, the Kurdish question, the democratization of Turkey and struggles in home countries as key issues to discuss. These problems (from 12 until 17 July 2016) gained extra momentum last year as a result of the attempted coup in Turkey on the night of 15July. A lot of participants from all over the world came to us with the question: ‘what is going on in Turkey?’ As a group we were in constant touch with relatives and friends in Turkey and updated each other and other participants until 5’o clock in the morning. The remaining days in Caux were no different.

Back in The Netherlands our activities to reduce tensions between several groups intensified. But the negative effects of the attempted coup and the following purges in The Netherlands proliferated: from violent incidents inside the communities itself, to diplomatic crises, racism and discrimination against ‘normal’ Turks and Muslims by mainstream institutions and society.

With the municipality of Rotterdam (the city in The Netherlands which bore the brunt of all the ‘Turkish tensions’ last year) HPP agreed to cooperate. We organized in November 2016 a dialogue-afternoon: ‘Time to Talk: Kurds and Turks in dialogue’. With dr. Michiel Leezenberg as key-note speaker, we talked mainly about Kurdish and Turkish literature, but also the repression in Turkey and xenophobia in Europe. After his speech the teacher Suna Floret, journalist Iffet Subasi, student Burak Yildiz, anthropologist Bedel Bayrak and historian Tayfun Balcik shared personal stories about growing up as Turks, Kurds and Armenians in The Netherlands. The day came to a conclusion with dialogue-tables for interaction with the public.

In January 2017 the municipality received our plan to organize a trip to the Caux Forum 2017 with a diverse group of people from Rotterdam. This report is meant to give you an insight about our activities with the Rotterdam delegation before, during and after the program in Caux. 

 

  1. MEET-UP WITH THE ‘ROTTERDAM-GROUP’, 3-7-2017

On Monday, a day before we flew to Switzerland, the participants from Rotterdam came together for the first time as a group.

Attendees: Tato Martirossian, Helin Dogan, Burakhan Çevik, Fusun Erdogan, Fatma Bulaz Zeynep Kus, Bedel Bayrak, Tayfun Balçik

After we introduced ourselves, we had a short dialogue-session.

Tato: ‘It is important to see the humanity of the other. Only after acknowledging each other as human beings, dialogue can be fruitful. Talking from a position of superiority have brought us nothing so far. It was a whole process for me to come to this disposition. Until I was 10 years old, I hadn’t seen a Turk in my life. My image of Turks changed enormously since then.’

Burak: ‘I had that with Kurds. So this is very important for me. My family is very conservative.’

Fusun: ‘I’m a journalist and came here after I was released from prison in Turkey. About the Armenian genocide, I can say that my grandmother was Armenian. They called her ‘Mavis’. That is not a Turkish or Kurdish name. I also had an uncle. They called him “Ermeni Hasan/Armenian Hasan”. But he never talked about his roots. I think he was afraid to do that.’

Fatma: ‘My parents come from Igdir, in Eastern Turkey at the border of Armenia. There was an Armenian church there. It was destroyed in 1960. I have Azeri roots, probably tracing back to Yerevan in Armenia. Igdir is very diverse. Azeri’s, Kurds, islamized yazidi’s make up the city’s population. About Caux 2017, I’m really interested in the follow-up, what will come out of it? I hope we can set up big seminars in Europe and show the real and diverse history of this region to everybody who is interested.’

Tato: ‘I think that we as diaspora communities have the privilege to play a keyrole in promoting dialogue and peace, because we have more access to information from several sides.’

PHOTO 1: IOC, HPP and the Rotterdam delegation just before entering the plane at Schiphol Airpart to Swtizerland.

Great Lakes Region: This is what we do

The Great Lakes Region Working Group is a group of Diaspora citizens from the conflict countries on the region i.e. Uganda, Congo, Burundi & Rwanda. All these countries have common historical experiences of war and violence. As a group, we meet to learn a lot from each other about our turbulent past and how we can use that to bring sustainable peace in the region.

Because of the geo-political problems caused by the regional despots, the conflicts tend to spread tension in all the region inform of refugee influx, cross border violence and wide spread insecurity. Whenever someone from Uganda or Burundi mentioned challenges, someone from Rwanda or Congo could share a similar experience.

Therefore as a measure to create a voice for the diaspora citizens from the GRL, The Hague Peace Projects established this group in 2015. Up to date the group has conducted two annual conferences and other smaller activities to raise awareness, inform and provide host nation, government departments, media, school institutions and the civil society with information about the region.

We strive to strengthen the commitment among the Great Lakes diaspora communities to organize for peace in the region, be involved in lobbying for human rights and take part in networking through meetings. We lobby through our programs to enable the diaspora to contribute to good governance, peacebuilding and accountability in the region.

We advocate for the inclusion of the diaspora in conflict resolution and peacebuilding in the region. Currently the news that comes from the region is dominated by conflict rather than peace. We want the world to know – despite the prevailing conflicts in the region – some peace efforts have been made although the real impact of the efforts are not yet felt by the people.

We are more and more recognized as serious partners, consulted by policy makers. We aim that in Europe, NGO’s, governments seeking to promote rule of law in the Great Lakes region, or the IND seeking expertise in the region, the voice of the diaspora should be heard.

To achieve our objectives we organize different forms of events in the Netherlands ranging from workshops, conferences, social cultural activities and forums to inform, educate and generate solutions.

Presently we have monthly thematic evenings, normally the 2nd Friday of the month, where we invite different expert speakers to help us understand the different dynamics around peace building. Our subjects are peace, elections, gender, minorities, responsible information sharing, human rights issues, civic space and democratic governance. These meetings are open to public and you are warmly welcome to attend the next event, we normally publicize the events beforehand.

 

Peace and War through Spoken Word

On the evening of the 24th of February, around 140 people attended the Somali Poetry Night. From Sayid Abdullah also known as the Mad Mullah by the British, to modern day poets as Hadraawi and Idaajaa, all have used poetry as the main method of communication in times of War and Peace.

The speakers  were Zaynab Dahir and Abdirahman Abtidoon. Zeynab is educationalist and author of several children books and educational books. She is an activist and promoter of the Somali language among Somali children raised in the UK. She runs her own organisation, Galool Somali, which publishes teaching materials for learning Somali. Abdirahman Abtidoon is a promoter and an activist of the Somali language, art, storytelling and educationist as well as the writer of several books. He is an avid linguist and grammarian as well poetry reader. Both had an introduction into the background of Somali poetry an the role it played during the different episodes of war and oppression in Somalia.

After that came the real poets: Susu Amina, Malique Mohamud, Qali Nur and Nawal Mustafa all shared their own poetry or famous songs and poems by others. Between the different parts of the program, Abdi Baadil, a famous Somali poet, sang songs and played on the Somali lute.

This evening  was not only about the various forms and uses poetry and enjoying different forms of poetry such as Gabay, Geraar, Buraanbur and Heeso. But especially it was about bringing together a community: the large majority of attendees were young people with a Somali background. The athmosphere was very open, lively and warm.

Muslims represent

Op 16 maart organiseren we ‘Muslims represent!’ in Utrecht. Tijdens dit evenement willen we graag in gesprek met verschillende Nederlandse moslims. Net zoals we met ‘the Hague Peace Projects’ een platform bieden voor het diverse geluid onder diaspora die de verbinding opzoeken, zo willen we ook een platform bieden aan de diverse moslimgemeenschap in Nederland. Entree is gratis maar vergeet je niet aan te melden.

Islamofobie is in de laatste jaren sterk toegenomen, zowel islamofobe incidenten als islamofobe berichtgeving. De grote diversiteit binnen de moslimgemeenschap in Nederland is niet terug te zien in de media en het publieke debat. De moslimstemmen die aan het woord worden gelaten zijn vaak beperkt tot de knuffelmoslim of de boze salafist. Door een podium te bieden aan de diversiteit van diverse moslimstemmen in Nederland hopen we bij te dragen aan een platform voor inclusieve, verbindende maar ook vooral kritische moslimdenkers.

Centraal staat (zelf)representatie van de moslim in het publieke debat en in de media. Het gebrek aan zelf-representatie is van invloed op de toenemende islamofobie en staat de emancipatie van de moslims in de weg. Tot slot willen we ook kijken of er mogelijkheden zijn voor een inclusieve en kritische platform van Nederlandse moslims.

Aanwezige sprekers zijn ondere andere:
– Abulkasim Al-Jaberi, Schrijver en activist met Roots uit Irak. In het verleden gewerkt als journalist in Egypte en momenteel actief in de anti-racisme beweging en de Palestina solidariteitsbeweging.
– Dino Suhonic van Stichting Maruf, een platform voor queer moslims in Nederland en daarbuiten.
– Dr. Margreet van Es, momenteel werkzaam als postdoctoraal onderzoeker bij Universiteit Utrecht. Onlangs is haar boek verschenen “Stereotypes and Self-Representations of Women with a Muslim Background: The Stigma of Being Oppressed”, naar de invloed van stereotype beeldvorming op de zelf-representatie van vrouwen met een islamitische achtergrond.
– Drs. Yusuf Celik, expert hermeneutiek, promovendus aan Edinburgh University.

Moderator
– Nawal Mustafa, werkzaam bij Amnesty International.

Verder is er live muziek met Emine Bostancı op de klassieke kemençe en Cengiz Arslanpay op de Ney.

Locatie: Theater Kikker, Ganzenmarkt 14, Utrecht
Datum: 16 maart ’17,
19:00 inloop
19:15 paneldiscussie
20:15 pauze
20:30 muziek
20:45 vervolg paneldiscussie
21:30 naborrelen
22:00 afloop
Entree is gratis maar vergeet je niet aan te melden.

 

Freedom of Expression in Bangladesh

fb-event-cover-photo-bangladesh-discussion

The discussion “Freedom of Expression, Dialogue and Conflict Resolution in Bangladesh” is part of The Hague Freedom Book Fair 2017. This event will take place at Monday 27 February from 6:30 until 8:30 at the Nutshuis, Riviermarkt 5, Den Haag.

For the last few years, Bangladesh is facing unprecedented crisis of democracy and freedom of expression. Human rights violations have reached sky high. The country is now deeply divided in ideological and political line. After the 2014 troubled national election, the country has become effectively a one party regime. On the other hand rise of radical forms of Islamism, terrorism and violent tactics of some of the government opposition have made the country both unstable and also provided legitimacy to the iron rule of the current regime. An increasing conflict between the Secularists and Islamists that claimed many lives also provided opportunity to the Government in passing several draconian censorship laws. Murder of secular writers, police crackdown on bloggers, activists, writers, publishers, ban on books, newspapers and other forms of media have become regularity. With the conflict between religious, ethnic and political lines escalating, and with the arrival of international terrorist outfits such as Al Qaeda and ISIS, diversity of ideas, opinions and origin have never faced a stiffer challenge in the history of the country. How do we want to shape the future of our country?

The panel consists op the following speakers:
Sultana Kamal
Kaberi Gayen
Rafida Ahmed

You are very welcome to join the discussion! Entrance is free but registration required.

See more about The Hague Freedom Book Fair 2017:https://www.facebook.com/events/1229206560520102/

Freedom Book Fair: Voices of Dissent in Bangladesh

fb-event-cover-photo-bangladesh-voices-of-dissentThe discussion “Voices of Dissent; Persecuted Non-Religiosity and Threatened Religious Diversity in Bangladesh” is part of The Hague Freedom Book Fair 2017. This event is organised by The Hague Peace Projects, Mukto-Mona and Humanistisch Verbond. It will take place at Sunday 26 February from 3 PM to 5:30 PM at Nutshuis, Riviervismarkt 5 Den Haag.

Bangladesh is a secular Muslim country. However, citizens who have questioned religion, have recurrently been targeted by Islamic extremists. For bloggers, intellectuals and writers who have openly critiqued religious conservatism in their writings, the consequences were severe. Since 2013, there have been deaths of dozens of bloggers and activists, to name a few, Rajshahi University professor AKM Shafiul Islam, literary publisher Faisal Arefin Dipan, and bloggers Avijit Roy, Oyasiqur Rahman Bubu, Ananta Bijoy Das and Niloy Neel. The death of these bloggers and activists not only caused grief but also created a well-connected community of Bangladeshi bloggers who seek for constitutional change in Bangladesh. The need for change is necessary from the core of Bangladesh citizens, democracy and for the safety of those who are putting their lives on the line for freedom of expression.

This event is a commemoration in solidarity with the Bangladeshi people who died because of their critical stance.

Speakers:
Bob Churchill – IHEU (moderator)
Caroline Suransky- Humanistisch Verbond
Olof Blomqvist – Amnesty International

Documentary: Razor’s Edge made by Mukto-Mona.

You are welcome to join us. Entrance is free, but registration required.

See more about The Hague Freedom Book Fair 2017:www.freedombookfair.com

Declaration and Plan of Action on the role of diaspora media in peacebuilding in the Great Lakes Region

Pour traduction française, voir ci-dessous

 The Hague Peace Projects (HPP) in conjunction with International Institute of Social Studies (ISS) recently concluded the second edition of Diaspora Conference on the Great Lakes Region with the main theme: “The role of media in conflict and peace building”.

The 3-day conference on November, 24, 25 and 26 attracted bloggers, media workers, teachers, advocates, activists, artists, peace workers, students and NGO workers.

The conference is a continuation of the broader mission of The Hague Peace Projects to create and facilitate a positive environment in which the Diaspora communities can contribute to peace building processes through dialogue among all parties encouraging violent conflicts in their home countries.

This year’s conference topic was “The role of media in conflict and peacebuilding” Jakob de Jonge, the director of The Hague Peace Projects convened the debate with the subject of the role of media in conflict and peacebuilding. Many of the contributors reflected on the role of Diaspora media in peace-building in the African Great Lakes region.  One delegate said: ‘This conference is like a blanket; we are getting warm already’.

The delegates encouraged a common shared vision of building a Great Lakes Diaspora media initiative which can work for peace, preach against hate, prevent violence and influence the social and mainstream media to help spread the word!

Moving forward to the next year’s conference, 3 key points were identified as the priorities to be addressed:

  1. Unity in Diversity
  2. Engagement and Responsibility
  3. An Action Plan for the Great Lakes Diaspora Media
  1. Unity in Diversity

We have common historical experiences of war and violence. We can learn a lot from the past, and from one another to inform our future. We do not wish to be messengers of hate.  This conference was a fact check for us. Whenever someone from Uganda or Burundi mentioned challenges, someone from Rwanda or Congo would share a similar experience. This helped to bring us together. Mutual understanding among us requires sensitivity to hurts and hopes of everyone: Burundians, Rwandans, Congolese, Ugandans, Tanzanians, indigenous people, women, youth and (social) media workers and audiences. We learned some lessons about unity in diversity in Africa Great Lakes Diaspora (social) media:

The conference also served as a reminder not to forget the situation of the indigenous people of the Great Lakes region, especially the Batwa. As the first people in the region, we should use media to promote the indigenous people’s right to land, to culture, and to a dignified existence. We can do this through ensuring they have fair representation in our Diaspora media, including in social media.  Indigenous people have taught us about how to live with our environment, and their knowledge should be valued, for future generations.

  1. Engagement and Responsibility

Blaming and hate speech trigger violent actions on the ground. Our responsibility is to prevent and avoid misuse of media for politically violent philosophy of “The end justifies the means “marked with motives for political and commercial manipulations of media expression. We should look at media as an instrument that needs to deal with the facts and not the opinions. And the media should try to remain impartial. If neutrality or impartiality were like colors, then these are the colors the media should wear when it informs and communicates with the public.

We should not assume that others in the rest of the world know better than we do how to make progress. We want to defend what is best in (social) media; solving problems and reporting responsibly. As one delegate said, media is like a Hammer; tools that can destroy or can mend and help solve problems.  We in Diaspora (social) media connect Great Lakes Diaspora with people in the region. This gives us some special responsibilities in strengthening the role of media in peace-building.

Our reporting should recognize that indigenous people are often the first victims of violence and of war. Diaspora media should draw attention to the situation of this group

We meet to:

  • Recognize journalists in the Great Lakes Diaspora media, and in the region who have tried to ensure balanced reporting;
  • Acknowledge those who have paid with their lives for media freedoms, and support others who live in fear, also in Europe;
  • Support the challenge of countering false information and hate speech;
  • Report on violence and conflict in the Great Lakes region in a balanced way;
  • Move away from political reporting to economic and social affairs;
  • Address issues so that people can solve their own problems where possible;
  • Avoid irresponsible insults, harsh judgments and partial truths that can incite violence.
  • Strive for fairness in reporting, including in social media.
  1. Action Plan for Diaspora Media

We need to remind policy makers in Europe that they should consult with the Great Lakes Diaspora communities in Europe. Whether they are NGO or government seeking to promote rule of law in the Great Lakes region, or the IND seeking expertise in the region, the voice of the Diaspora should inform them. We should lobby them through our programs to enable to Diaspora to contribute to good governance, peace building and accountability in the region. Diaspora people have many skills they can contribute to ensuring that NGO and government interventions help avoid conflict and polarization. They can also help advise private companies, and agencies concerned to promote peace and development in the Great Lakes region.

We propose this Action Plan to unite us in our diversity in practical and responsible ways.

The main planned actions are listed here:

  • To create a database of Diaspora (social) media organizations and individuals, especially those working on peace and justice issues;
  • To encourage (social) media practitioners to mentor and train others in responsible (social) media;
  • To agree on basic guidelines for peace journalism for Great Lakes Diaspora;
  • To use Diaspora media to raise the visibility of the need to end violence;
  • To show that conflict is a means of getting rich and securing political office in the African Great Lakes region;
  • To learn lessons from experiences in Africa and Beyond; we were inspired by Diaspora actions in Geneva for peace and justice in Eritrea;
  • To value the diverse languages of the Diaspora;
  • To establish Diaspora TV and Diaspora radio, for peace and balanced reporting.
  • To seek training opportunities, for example in peace journalism and non-violence, for those in Great Lakes (social) media.
  • To seek independence from political agendas and politicians;
  • To ensure we lobby to be consulted by NGOs, government and private firms about policies and programs in the Great Lakes region.
  • To ensure media attention for the rights and voices of indigenous people, women, and youth in the Great Lakes region and the Diaspora.

As well as journalists, those who use social media are part of the media.  They are central to this action plan, alongside professional journalists and those who work in radio, TV, the press, and who maintain on-line blogs and websites.

dsc_8669

The Hague Peace Projects

Communiqué de presse:

Sujet: Déclaration et plan d’action de la conférence sur « le rôle des médias dans les conflits et la consolidation de la paix dans la région des Grands Lacs en Afrique » qui avait eu lieu le 24-25 & 26 Novembre 2016

En collaboration avec l’Institut des Sciences Sociales (ISS), The Hague Peace Project a réalisé une seconde édition de conférence-débat avec la diaspora des Pays des Grands-Lacs sur le thème « Rôle des médias dans les conflits et la consolidation de la paix ».

Tenue dans les bâtiments de l’ISS, cette conférence-débat de trois jours a commencé le 24 novembre et s’est terminée le 26. Elle a attiré non seulement des professionnels des médias et des blogueurs mais des enseignants aussi, des étudiants, activistes des droits humains, artistes, des artisans de paix et même des ONG. La qualité des orateurs, tel que souhaité et invité par Jacob de Jonge, directeur de The Hague Peace Project, était basé non seulement sur leurs connaissances et expériences dans le domaine des médias mais aussi sur leurs pays de provenance dont la plupart venait des pays en conflits et où les médias avaient joué un rôle crucial.

Faisant suite à la mission de HPP, cette conférence s’était fixée l’objectif de faciliter un dialogue entre les différents membres de la diaspora et de permettre un environnement favorable d’échanges d’idées pour la consolidation de la paix dans leurs pays d’origine fragilisés par plusieurs sortes de conflits.

Trois points-clés avaient été identifiés comme priorités qui devaient figuraient à l’agenda de the Hague Peace Project au cours de l’année prochaine :

  1. L’unité dans la diversité
  2. L’engagement et la responsabilité
  3. Un plan d’action pour les médias diasporiques de la région des Grands Lacs

1.Unité dans la diversité

Nous, la diaspora, avons des expériences en commun, surtout de la guerre et des violences. Nous sommes prêts à apprendre du passé des uns et des autres. Nous ne voulons pas être des messagers de la haine. Pendant cette conférence nous nous sommes confrontés à la réalité. Chaque fois qu’un participant parlait des défis de l’Ouganda ou du Burundi, une tierce personne du Rwanda ou Congo partageait une expérience similaire. La compréhension mutuelle entre nous, demande de la sensibilité à nos souffrances et à l’espoir de chacun : Burundais, Rwandais, Congolais, Ougandais, Tanzaniens, populations autochtones, femmes, jeunes, et utilisateurs des réseaux sociaux et publics. Nous avons appris quelques leçons sur la diversité des médias et réseaux sociaux de la diaspora des Grands Lacs.

La conférence nous a aussi rappelé de ne pas oublier la situation des peuples autochtones de la région, spécialement des Batwa. En tant que premiers habitants de cette région, nous avons le devoir d’utiliser les médias pour promouvoir leurs droits à la terre, à la culture et à la dignité humaine. Nous devons assurer le reportage de ces sujets dans les médias diasporiques et les réseaux sociaux. Les peuples indigènes nous ont enseigné comment vivre avec notre environnement pour cela leur savoir doit être valorisé et protégé pour les futures générations.

  1. Engagement et responsabilité

Les accusations et les discours de haine conduisent à des actions violentes sur le terrain. Il est de notre responsabilité en tant que diaspora de prévenir et éviter des mauvais usages des médias dont les philosophies politiquement violentes de “ la fin justifie les moyens” incitent à la haine et aux conflits interminables. Il faut éviter l’usage de manipulation pour des motivations politiques et commerciaux. Nous devons considérer les médias comme un instrument qui gère des faits et non pas des opinions. Les médias doivent essayer de rester impartial. Si neutralité et impartialité étaient des couleurs, ceux-ci seraient les couleurs que les médias doivent mettre en informant et communiquant avec le public. Nous ne devons pas assumer que d’autres personnes dans le reste du monde savent mieux le genre et la nature des conflits dans nos pays que nous-mêmes. Nous voulons défendre le meilleur des médias et réseaux sociaux ; résoudre des problèmes et rapporter de manière responsable.  Un délégué a dit : les médias sont comme un marteau ; un outil pouvant soit mener à la destruction soit aider à la résolution des problèmes ». Nous, en tant que diaspora, faisons le lien entre les médias diasporiques et nos populations dans la région. Ceci nous accorde une responsabilité spéciale dans la promotion et le renforcement du rôle des médias dans la consolidation de la paix.

Nous nous sommes rassemblés pour :

  • Faire connaissance avec les journalistes des médias diasporiques de la région des Grands Lacs, des personnes qui essayent d’assurer un reportage équilibré
  • Reconnaître ceux qui ont payé de leur vie à cause de leur engagement pour la liberté des médias et supporter d’autres qui vivent dans la peur, aussi même en Europe
  • Combattre la fausse information et les discours de haine
  • Rapporter sur les violences et conflits de la région des Grands Lacs d’une manière équilibrée
  • S’éloigner de rapports politiques et converger vers des sujets économiques et sociales
  • Adresser des sujets pouvant permettre à nos populations de résoudre leurs problèmes si possible
  • Éviter des insultes irresponsables, jugements sévères et vérités partiales qui peuvent inciter à la violence,
  • Favoriser la tolérance entre nous quelle que soit la nature de nos conflits au pays,
  • Faire tout notre possible pour garantir l’impartialité des médias et des réseaux sociaux.
  1. Plan d’action pour les médias diasporiques

Nous devons rappeler les responsables politiques qu’ils doivent consulter les communautés de la diaspora de la région des Grand Lacs en Europe. Aussi, les ONG et gouvernements qui veulent encourager un état de droit dans la région des Grands Lacs sont encouragés à parler avec les membres de la diaspora afin de recevoir des informations sur la région. Aussi les indépendants qui cherchent de l’expertise dans la région peuvent être informés par la diaspora. Nous devons exercer une pression par la promotion de nos programmes et ainsi contribuer à la bonne gouvernance, à la consolidation de la paix et aux responsabilités dans la région. La diaspora a beaucoup de compétences qu’elle veut utiliser pour veiller à ce que les interventions des ONG et gouvernements soient aidées à éviter les conflits et la polarisation. Ils peuvent aussi aider à conseiller des entreprises privées et organismes travaillant dans le domaine du développement et de la consolidation de la paix dans la région.

Nous proposons ce plan d’action pour nous réunir dans la diversité.

Les principales initiatives sont énumérées ici :

  • Créer une base de données de tous les médias diasporiques et individus, spécialement ceux travaillant sur les focus liés à la paix et justice
  • Encourager les acteurs des médias sociaux à guider et former d’autres personnes sur l’usage des médias sociaux de manière responsable
  • Parvenir à un accord concernant des lignes directrices d’un journalisme éprit de paix
  • Utiliser les médias diasporiques pour augmenter la visibilité et nécessité de terminer la violence
  • Montrer que le conflit est un moyen pour s’enrichir, accéder et assurer un pouvoir politique dans la région des Grand Lacs en Afrique
  • Apprendre des actions de l’Afrique et de la diaspora : l’expérience de la diaspora érythréenne et les actions de paix et justice qu’ils ont organisées à Genève nous ont édifiés au cours de notre séminaire
  • Apprécier la diversité des langues de la diaspora
  • Etablir des programmes télévision et radio de la diaspora pour promouvoir la paix à travers un reportage équilibré
  • Chercher des possibilités de formation pour journalisme de paix et de non-violence, pour les acteurs des médias sociaux
  • Chercher à maintenir l’indépendance des agendas politiques et politiciens
  • Veiller à ce que nous soyons consultés par des ONG, gouvernements et entreprises privées concernant leurs programmes dans la région des Grands Lacs
  • Assurer que les médias fassent attention sur les droits et voix des populations indigènes, femmes et jeunes dans la région.

Ainsi que les journalistes , les personnes qui utilisent les réseaux sociaux font partie des médias. Ils jouent un rôle central dans ce plan d’action ensemble aux cotés des journalistes, ceux qui créent des programmes de radio, télévision, presse écrite et ceux qui maintiennent des blogues en lignes et sites Internet.

En conclusion, de nombreuses personnes ont participé et contribué à la réalisation de notre conférence débat sur le rôle des médias et de la diaspora sur les conflits et la consolidation de la paix dans la région des Grands lacs. L’un des participants a déclaré : « Cette conférence est comme une couverture, nous sommes déjà en train de nous réchauffer ». Tous les participants ont soutenu une vision commune pour établir une initiative des médias de la diaspora originaire de la région des Grands Lacs. Cette initiative doit supporter le travail pour la paix et lutter contre la haine afin de prévenir les violences et les conflits dans la région.

La Haye

26 novembre 2016

7 January: Syrian – Dutch Winter Concert

PKN-Cantorij from Driebergen and some musicians from Syria and Ukraine will perform together in a special winter concert. In the Netherlands we usually celebrate Christmas on 25 and 26 of December but in Eastern Churches they celebrate it 13 days later, that’s why we sing together on the 7th of January. You are welcom to come and listen and to sing along.
No entrance fee, free collection at the end.

Saturday from 3 till 5.
Lukaskerk, Om en Nabij 2, Den Haag

This concert is in collabaroation with:
Mareille Bittar (Syrian singer)
Maryana Golovchenko (Ukranian singer)
(Mohamad Alsamna (singer and arabic Oud player)
Jonas Bisquert (De Vrolijkheid)
Hannibal Saad (Music and Beyond Foundation)
The Hague Peace Projects

 

Integration Caravan is visiting…. Dordrecht!

The Integration Caravan, a project created and organised by our Syrian working group, is visiting Dordrecht on saterday 26th of October. This will be the 5th visit of a city in the Netherlands. Come and visit us at Scheffersplein, between 11 and 3.

We create spaces where community members just like you can meet a refugee and engage in constructive dialogue. Also we give the Dutch people an opportunity to get to know refugee ask important questions such as ‘how is it to start a new life in the Netherlands? what should the refugees learn about our country? And what do we have in common and what can we share?’

We believe that healthy communities are the ones in which its community members can talk to each other despite their different backgrounds. You can hear stories you don’t find in the news papers.

All in all it was a very successful way of talking to people you normally hardly meet and create mutual understanding. Reactions in previsous cities were truly positive. We are very motivated to take this further to Dordrecht. Check our calendar to see where we’re going next time!

schermopname-10