Posts

A Tribute to Nasser Zefzafi and the Rif

Officially, Nasser Zefzafi was convicted for separatism; documents of his jailing condemn him for being a terrorist, apparently opposed to Islam and the foundation of the Moroccan state. The protestors in the streets tell a different story. They tell a story of a peaceful protest, led by a man whose primary demand is equality for an oppressed minority confined to the Rif region of northern Morocco.

The following article dwells on the people of the Rif (Riffians) and the recent nomination of Nasser Zefzafi for the European Sakharov Prize. It honours the work of the Sakharov Nasser Workgroup linked to the Hague Peace Projects in lobbying for his nomination, and hopes to spread awareness on the importance of speaking up, especially in current times.

 

When the fisherman Mohcine Fikri was crushed to death by a garbage truck in the Moroccan city of Al-Hoceima while trying to retrieve fish that had been confiscated, the population of the Rif area organized what has come to be known as “Hirak” (“the movement”, in Arabic), the seven-month protests between 2016 and 2017 had long been called for. In the wake of the moment, the leader of the movement, Nasser Zefzafi, raised his voice to the population of Morocco:

“What has happened to Fikri also affects us; if we keep quiet today, it will continue. That is why we must go out to stop this.”

What Zefzafi said has now turned to become essential to his own story, and communities at home as well as abroad are raising their voices to change his fate.

 

What are the issues in the Rif?

For a brief period in history from 1921 to 1926, the Rif exercised sovereignty over its own region – its independence, however, was harshly contested by its neighbouring Morocco as well as the colonial powers France and Spain. Arguably, the problems of the region stem from the conflict that followed: the application of poisonous gas by colonial forces, the remnants of which are by some researchers considered the cause for recurring cancer.

Through its separation from the rest of the country, the Rif is slowly dying out. The somewhat inhabitable nature of the Rif has in the past deterred investments, and hence tourism has focussed majorly on regions such as Casablanca and Marrakesh. As public interest in the Rif decreases, so do state efforts to connect the population to the rest of the country, albeit such connection is urgently needed to provide the population with viable job opportunities, cancer treatment as well as other healthcare facilities and access to state institutions. Currently, even entering or exiting the main city Al-Hoceima involves passing highly militarized checkpoints. Given the Rif is inhabited by native Berbers or Amazigh people, segregation and disparities are justified through ethnic rhetoric.

 

Why are prison sentences being issued against the protestors?

As an economic role model in Northern Africa with a relatively stable political situation, the Moroccan government is under pressure. It is under pressure not just to satisfy demand of economic partners such as the European Union, but also to uphold the image of an Islamic country that does everything to satisfy the needs of its population. Essentially, Morocco is afraid of its population presenting the legitimacy of the government in a bad light – the peaceful nature of the Hirak led by Nasser Zefzafi, however, served as a role model for further movements all around the country. Morocco is facing the same phenomenon that is spreading across the world: while parent generations still favour accepting the world as it is just to get by, youth is increasingly unafraid. To the government, facing the innumerable demands of the people seems an unsurmountable task – therefore, the strategy that has proven viable is framing the protests as a public risk that should not be copied across the country.

Fifty-three activists of the Hirak leaders have been sentenced to prison terms ranging between one and twenty years, with more trials ongoing. As protestors assemble in crowded spaces to voice their frustration, Nasser Zefzafi, as the voice behind Hirak, has appealed his sentence of twenty years, with the prosecution  claiming that taking his case to a higher court level will increase the likelihood of a lighter and more appropriate sentence. The appeal case was bound to launch in September 2018, but has dragged on until November.

 

What will become of Nasser Zefzafi, and what role do the people of Europe play?

In 2017, Kati Piri of the Dutch social democrats (PvdA) rallied to raise awareness for Nasser Zefzafi amidst his arrest and to nominate him for the renowned Sakharov Prize for Human Rights and Freedom of Thought. The Prize is awarded once a year, in the past to nominees such as Nelson Mandela, Denis Mukwege and Kofi Annan. In order to nominate a candidate, at least forty Members of the European Parliament must sign a nomination proposal, following which the nomination will pass through various stages of examination. Unfortunately, this first attempt by Kati Piri failed in its early stages due to little knowledge of Zefzafi’s existence by the most Members of European Parliament. In January 2018, what came to be the Workgroup Sakharov Nasser resumed the task of spreading awareness among Members of the European Parliament to bring him onto the list of nominees, and although the Prize was ultimately awarded to the Ukrainian activist Oleg Sentsov, the nomination itself has already shed light in the darkness.

The nomination is even more valuable in the light of Zefzafi’s appeal trial. As an economic partner of Morocco, the European Union enjoys a significant amount of leverage over the future of Zefzafi and the Rif community. When Moroccans living abroad communicated their outrage over the arrest of Zefzafi to Members of the European Parliament in 2017, the threat of more negative backlash contributed to courts’ decisions to hand out sentences of twenty years at most, when even longer and graver terms could have been possible. Of course, the European Union as an economic institution is neither in a position nor willing to focus all its efforts on Morocco, Zefzafi and the people of the Rif. Nor is it, despite the existence of the Prize, its primary role to engage in the promotion global human rights. In fact, the necessity of keeping Morocco a stable trade partner has led to certain groups of the European Parliament such as the Socialists and Democrats (S&D) and the Liberals (ALDE) viewing Zefzafi’s nomination with a critical eye, warning of the consequences that could arise. However, the success of popular lobby in having Zefzafi listed as a nominee shows that with enough willpower, even sentences abroad can be mitigated – with this knowledge and in the context of the appeals case, the citizens of Europe can not miss the chance to continue rallying, lobbying and working towards the reduction of Zefzafi’s sentence. In the light of tightened security and severe restrictions of liberty in the Rif, the population of the Rif depends on the support.

 

 

Background

The Workgroup Sakharov Nasser is composed of motivated volunteers and is loosely linked with the Hague Peace Projects. Although the Rif is largely shut off from international media, and few researchers or journalists can gain access to the area, the Workgroup through social media and personal contacts has insight into the local chaos. In January 2018, the Workgroup began establishing contacts within the European Parliament and succeeded in gathering enough signatures of Members of Parliament for Nasser Zefzafi to be one of the three finalists for the Sakharov Prize. Apart from lobbying, the Workgroup passes on information about the situation to other members of the Moroccan diaspora community and raises awareness among Dutch society for the cause. For more information on the current protests and a historical perspective, the group recommends the book Popular Hirak in the Rif.

Brief aan minister Blok over situatie in de Rif

De Tweede Kamer der Staten-Generaal
Vaste commissie Buitenlandse Zaken
De Lange Poten 4, 2511 CL Den Haag
Aan de minister van Buitenlandse Zaken
drs. S.A. Blok
Amsterdam, 28 juni 2018

Geachte heer Blok,

Vandaag vindt in de Vaste Commissie Buitenlandse Zaken het Algemeen Overleg Marokko plaats. Tijdens dit overleg zal de situatie in Marokko en de Westelijke Sahara aan de orde komen. Zoals u wellicht heeft vernomen zijn eergisteren rond middernacht de vonnissen van de Riffijnse gewetensgevangenen in Marokko uitgesproken. Vonnissen variërend tussen 2 en 20 jaar celstraf, zie bijgesloten bijlage voor een overzicht van de vonnissen. Vonnissen die ons, de families van de Riffijnse gewetensgevangenen in Marokko voor de rest van ons leven hebben getekend. Vanuit de Marokkaanse gemeenschap juichen wij uiteraard elk debat dat tot doel heeft om de situatie in Marokko te verbeteren toe. Echter willen wij een aantal kanttekeningen plaatsen bij onder andere
uw brief van 21 juli jongstleden en stilstaan bij uw toekomstbeeld als vertegenwoordiger van de Staat der Nederlanden over Marokko.

In uw brief geeft u aan dat Nederland een speciale band heeft met Marokko in verband met de ca. 400.000 Nederlanders met Marokkaanse wortels. Echter, deze groep Marokkaanse-Nederlanders wordt grotendeels gevormd door Marokkanen die hun wortels hebben in de Rif. Een regio dat tot vandaag de dag stelselmatig wordt onderdrukt en achtergesteld. In april heeft u een werkbezoek gebracht aan Marokko om onder meer aandacht te vragen voor de situatie in de Rif, helaas hebben wij u weinig horen zeggen over de situatie van uw collega’s Kati Piri en Lilianne Ploumen die twee weken voor uw bezoek de toegang tot de stad Al Hoceima zijn ontzegd en hun werkbezoek vroegtijdig moesten verbreken. Ook vinden wij het jammer dat u zelf niet een bezoek heeft gebracht aan de Rif om de situatie met eigen ogen te zien. Wij zijn dan ook verbaasd over het aantal zinnen dat u in de brief heeft toegewijd aan de situatie in de Rif. En in het
bijzonder de mensenrechtenschendingen in de regio.

Mensenrechtenschendingen

Zoals u weet wordt de Rif (de omgeving rondom de stad Al Hoceima) al bijna twee jaar gemarginaliseerd en onderdrukt door de centrale overheid. Meer dan 2000 onschuldige burgers voornamelijk jongeren moesten het ontgelden. Een deel daarvan heeft zijn celstraf uitgezet, anderen zijn weer in voorarrest. De arrestaties en ontvoeringen zijn echter niet gestopt en gaan tot de dag van vandaag ongestoord door. Voor ons is het onbegrijpelijk dat u kansen ziet in een land dat (inter)nationale wetgeving en verdragen meermaals heeft geschonden. Verschillende mensenrechtenorganisaties hebben meerdere keren gerapporteerd over de structurele martelingen, verkrachtingen, mishandelingen en vernederingen die de gevangenen hebben moeten doorstaan. Amnesty International heeft op 22 juni 2017 gerapporteerd over de mishandelingen van onder andere de protestleider Nasser Zafzafi. Ook Human Rights Watch heeft op 5 september 2017 gerapporteerd over de mensenrechtenschendingen door de politieagenten, de schendingen zijn zelfs bevestigd door de medische rapporten van de Marokkaanse mensenrechtenraad National des Droits de l’Homme (CNDH) waar de heer Al Yazami de voorzitter van is. De medische rapporten zijn echter nooit openbaar gemaakt.

De protestleider Nasser Zafzafi zit al meer dan een jaar in eenzame opsluiting, een schending dat alle boekjes te buiten gaat. Volgens Artikel 44 van ‘The United Nations Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners’ mag een gevangene niet meer dan 15 dagen opeenvolgend in de isoleercel verblijven. Amnesty International heeft op 28 november 2017 haar zorgen geuit over de toen 176 dagen die Nasser Zafzafi in de isoleercel heeft doorgebracht. Dat houdt in meer dan 22 uur zonder contact met medegevangene, beperkte vrijheden en in een kleine en onhygiënische ruimte verblijven. Ook de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting waar Nederland veel waarde aan hecht worden in Marokko meermaals geschonden. Meerdere journalisten zijn sinds de protesten in de Rif opgepakt. De Marokkaanse autoriteiten blokkeren door juridische en fysieke intimidaties elk kritisch geluid van binnenlandse en buitenlandse journalisten. In the World Press Freedom Index staat Marokko van de 180 landen op de 135ste plek, een land dat in 5 jaar tijd twee plaatsen is gezakt als het gaat om de persvrijheid. Hoe kan Nederland op alle terreinen breed willen investeren in een land dat haar eigen democratische waarden niet respecteert?

Subsidiegelden

Het is goed om te lezen dat Nederland voornemens is om te investeren in de economische ontwikkeling van Marokko, minder fijn is om te zien dat dit soort investeringen nauwelijks of deels ten goede komt aan de juiste doelgroepen. Marokko kent nog altijd een hoge corruptie-index. Verder valt ons op dat Nederland ervoor kiest om projecten te starten in de ontwikkelde steden van Marokko zoals Rabat en Tanger. Zoals wij aan het begin van de brief hebben aangegeven komt de grootse groep Marokkaanse Nederlanders uit het hart van de Rif, het gebied dat door onze ouders is verlaten omdat het economisch erbarmelijk aan toeging. Het is zeer spijtig om in uw brief te lezen dat Nederland steeds dezelfde fout maakt, namelijk de kloof tussen de ontwikkelde steden zoals Rabat en Tanger waar de Orange Corners worden gevestigd en de steden die de subsidiegelden het hardst nodig hebben groter wordt gemaakt. Wij vinden het ook jammer dat Nederland de subsidie voor het Shiraka-programma dat onderdeel is van het Nederlandse Fonds voor Regionale Partnerschappen (NFRP) dat ten doel dient het bevorderen van het democratisch bestel in de MENA-regio met vier jaar is verlengd tot 2022. Het is vooral spijtig omdat het geld zelden wordt geïnvesteerd in projecten in de Rif of terecht komt bij de juiste mensen. Naar ons mening dient Nederland toezicht te houden en onderzoek te doen naar alle projecten in Marokko die zij financieel ondersteunt en erop toeziet dat het geld ook toekomt aan de kwetsbare steden in de Rif.

Vervolgstappen

In uw brief stelt u vast dat Marokkaanse Nederlanders zich geen zorgen hoeven te maken om gearresteerd te worden in Marokko, mits zij de Marokkaanse wetgeving niet overtreden. Hetzelfde hebben wij vernomen van de Nederlandse Ambassadrice in Marokko mevrouw Bonis. Wij de familieleden van de gewetensgevangenen worden direct en indirect via onze familieleden in de gevangenis bedreigd en geïntimideerd. Om die reden maken wij ondanks de garanties vanuit de Marokkaanse autoriteiten ons zorgen over ons lot. Zolang deze mondelinge toezegging op geen enkel juridische grondslag is berust en wordt ondersteund, zullen wij ons onveilig voelen. Wij hopen dan ook dat u mede namens de Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking de Marokkaanse autoriteiten zal vragen om deze mondelinge toezegging hard te maken.

Verder willen wij graag van u weten of u op de hoogte bent van de valse beschuldigingen van de Marokkaanse autoriteiten richting de Riffijnse activisten? Namelijk dat zij worden beschuldigd van separatisme. Een beschuldiging waar volgens de Marokkaanse wet levenslang op staat.

Tot slot zijn wij benieuwd naar uw vervolgstappen inzake de situatie in de Rif. Wat kunnen de Marokkaanse Nederlanders van u concreet verwachten? Tevens hopen wij als bezorgde Nederlandse staatsburgers met Marokkaanse wortels met u als minister van Buitenlandse Zaken in gesprek te gaan. Uiteraard hopen wij op korte termijn een uitnodiging van u te mogen ontvangen.

Hoogachtend,

Namens de families van de Riffijnse gewetensgevangenen in Marokko.
Farida Houdoe – Zus van protestleider gewetensgevangene Abdelali Houdoe in de gevangenis van Oukacha te
Casablanca
Imad Maghouh – Broer van Mohamed maghouh gewetensgevangene in de gevangenis van Oukacha te Casablanca
Ibrahim Iamrachen – Broer van gewetensgevangene Mortada Iamrachen gevangenis in Taza
Oualid Mallorca – Neef van de protestleider Nasser Zafzafi in de gevangenis van Oukacha te Casablanca

Overzicht vonnissen uitgesproken door de rechtbank te Casablanca tegen de Riffijnse
gewetensgevangenen op 27 juni 2018.

1. Nasser Zafzafi 20 jaar
2. Mohamed Elmajjaoui 5 jaar
3. Nabil Ahamjik 20 jaar
4. Mohamed Jelloul 10 jaar
5. Samir Ighid 20 jaar
6. Mahmoud Ahannouch 15 jaar
7. Rachid Aamarouch 10 jaar
8. Mohamed Asrihi 5 jaar
9. Elhaki 15 jaar
10. Zakaria Adahchour 15 jaar
11. Bilal Ahabad 10 jaar
12. Jamal Bouhaddou 10 jaar
13. Achraf Elyakhloufi 5 jaar
14. Othman Bouzian 3 jaar
15. Mohamed Naimi 3 jaar
16. Anas Elkhattabi 2 jaar
17. Fahim Ghattas 2 jaar
18. Mohsin Athari 2 jaar
19. Rabie Ablake 5 jaar
20. Youssef Elhamdioui 3 jaar
21. Ilyas Elhaji 5 jaar
22. Mohamed Elhani 3 jaar
23. Chakir Elmakhrout 5 jaar
24. Salah Lakhchem 10 jaar
25. Ibrahim Bouzian 3 jaar
26. Badr Boulahjal 2 jaar
27. Ahmed Elhakimi 2 jaar
28. Abdelaziz Khali 2 jaar
29. Jamal Mona 2 jaar
30. Fouad Saidi 3 jaar
31. Jaouad Sabiri 2 jaar
32. Jaouad Benzian 2 jaar
33. Ibrahim Abeqqouy 5 jaar
34. Soleiman Elfahili 5 jaar
35. Karim Amghar 10 jaar
36. Ahmed Hazzat 2 jaar
37. Mohamed Meggouh 2 jaar
38. Mohamed Elmahdali 3 jaar
39. Abdelali Houdoe 5 jaar
40. Hassan El Idrissi 5 jaar
41. Omar Bouhras 10 jaar
42. Wassim El Bousattati. 20 jaar
43. Abdelkhair Elyasnari 2 jaar
44. Abdelhak Sadik 2 jaar
45. Monaim Asartiho 2000 Dirham

Events

Nothing Found

Sorry, no posts matched your criteria